Je kent die momenten waarop je naar een nieuw recept kijkt en denkt: “Dit moet zelfs ik kunnen maken!” Nou ja, dat overkwam me laatst. Ik besloot moedig een cake te bakken die er in het kookboek uitzag als een meesterwerk. Met mijn schort om en een deegroller in de hand, voelde ik me als een chef-kok in wording. Maar zodra ik begon, besefte ik dat ik de term “licht en luchtig kloppen” altijd al te serieus had genomen, want er vlogen eieren door de lucht en bloem bedekte de keuken als een sneeuwstorm. Ik dacht dat ik iets verkeerd deed, maar toen herinnerde ik me dat ik een nieuwe, moderne variant van de cake aan het maken was: de “abstracte expressiecake”. Met elke bloemige chaos die ik creëerde, was ik eigenlijk een culinaire kunstenaar! Mijn vrienden vonden het fantastisch en vroegen om het recept. Ik gaf ze een knipoog en zei: “Dat is mijn geheime ingrediënt: pure creatieve wanorde.” Dus daar ging ik, de Picasso van de keuken, en ik besefte dat soms zelfs een mislukt recept kan smaken als succes. En als het niet smaakt, dan noemen we het gewoon kunst.
Ik probeerde te mediteren om innerlijke rust te vinden. Het enige wat ik vond, was dat mijn innerlijke stem blijkbaar een onophoudelijke stroom van to-dolijstjes heeft. Rustig, inderdaad.
Neem contact op
